All Posts

Een flinke griep dwong me tot stilstand. Na maanden doorrennen aka verhuizing, opleiding, lerarengraad, renovatie; zei mijn lijf: tot hier en niet verder. Die gedwongen pauze werd een reset.

Ik maakte een reis naar Sumatra. Ik dacht dat ik ging om te leren, maar ik kwam terug als leraar. In 2025 behaalde ik mijn gradatie, organiseerde ik seminars, sprak ik op verschillende plekken, en werkte ik verder aan wat ik al jaren doe: verhalen zichtbaar maken. Ik leerde bewegen, delen, en vertragen. 2026 komt eraan. Nog meer wortels, nog meer vleugels.

Het begon met een ticket. Een enkele reis, gekocht op een middag waarop ik wakker werd met het gevoel dat blijven in Nederland geen optie meer was. Ik had genoeg geld voor een paar weken, een camera die zwaarder woog dan ik had verwacht, en een hoofd vol ideeën over wat vrijheid betekende. In 2009 stapte ik op het vliegtuig naar New York. Niet omdat ik precies wist waarheen, maar omdat iets in me fluisterde: ga . Ik zou pas maanden later terugkeren. Ik kwam terecht in Queens,

Er zijn momenten waarop je lichaam iets begrijpt dat je hoofd nog niet kan volgen. Dat had ik daar, in Bukittinggi, West-Sumatra. Een plek waar de lucht zwaarder ademt, waar de bergen oud lijken te fluisteren en de mist niet alleen de ochtend bedekt, maar ook iets in jezelf. Voor me stond Pak Sofyan Nadar ; grootmeester in de stijl Aliran Harimau Singgalang , de tijger van de berg Singgalang. Hij bewoog zoals alleen iemand beweegt die niets meer hoeft te bewijzen. Zijn blik w

Na een roerige tijd in mijn leven vond ik iets wat ik niet zocht, maar kennelijk nodig had: stilte in beweging. Pencak Silat kwam niet als hobby of sport, maar als een vorm van thuiskomen. De eerste lessen bij Stephen Ghazi in Rotterdam veranderden mijn manier van kijken, voelen en ademen. Stephen is niet zomaar een leraar; hij is een gids in discipline en overgave. In zijn dojo leerde ik niet alleen trappen, draaien of verdedigen; ik leerde luisteren. The Old School, prive t

Soms wordt leiderschap geboren in de ruimte tussen twee woorden. Ik herinner me een middag op de Molukken, zittend in een kring van kunstenaars en muzikanten. We spraken over erfgoed — niet als iets achter glas, maar als iets levends. Iemand zei: "Wij zijn niet het verleden. Wij zijn wat het verleden met zich meebrengt." Die zin bleef hangen. Akar Sayap betekent “wortels en vleugels”  — woorden uit de taal die ik van mijn moeder leerde. Voor mij gaat het over evenwicht: gewor

In een wereld die steeds sneller lijkt te draaien, is het niet de snelheid die ons verder brengt, maar de stilte daartussen. Ik heb dat vaak gezien. Toen ik nog voor de klas stond, in klaslokalen vol jongeren met verschillende achtergronden, verlangens en dromen. Ze luisterden. Soms met tegenzin, soms met open ogen. Totdat één verhaal iets raakte. En dan gebeurde het — die kleine verschuiving van binnen. Dat is het moment waarop verandering begint. Tijdens het vak Mediawijshe