All Posts

Op 31 mei gaf Henry Timisela zijn eerste les Pencak Silat binnen Akar Sayap - een methode geworteld in Molukse traditie, krijgskunst en systemisch denken. Een kleine groep. Verschillende achtergronden. Één herkenning. In dit artikel deelt hij wat hij leerde door los te laten, en waarom hij Pencak Silat ziet als spiegel voor diaspora die wil reconnecten met hun roots.

Ik geef les in Pencak Silat volgens de Akar Sayap methode. Wortels en vleugels. Een vechtkunst die meer is dan vechten. Het is een bewegingstaal, een kunstvorm, een manier om jezelf te leren kennen door je lichaam. De Molukse elementen zitten in alles wat ik doe. Ik heb ze er bewust ingebouwd. Herkenbaar als je ze kent. Toegankelijk als ze nieuw voor je zijn. Ervaring is niet nodig. Nieuwsgierigheid wel. Kom zoals je bent. Blote voeten op de vloer. Open houding. De rest volgt

Vijftien jaar lang bleef de camera in de tas. In Parijs pakte ik hem weer op. Niet om te kijken of ik het nog kon, maar om te voelen hoe het was. De steegjes rond de Boulevard St. Germain brachten het terug: het makersproces, de kick van dichtbij zijn, het moment pakken. En ik ontdekte dat mijn blik is veranderd. Vroeger isoleerde ik mensen. Nu leg ik vast waar ze deel van zijn.

Ik ben geen topmuzikant. Maar in mijn hart ben ik altijd een muzikant geweest. Muziek is voor mij een taal. Een taal die ik spreek als woorden tekortschieten. Ik speel gitaar, piano, bas, cello. Nooit lang les gehad. Maar ik weet hoe ik mijn gevoel een plek geef in een instrument. Ik geloof dat instrumenten een ziel hebben. En dat jouw ziel moet resoneren met de zijne. Het instrument kiest jou.

Een flinke griep dwong me tot stilstand. Na maanden doorrennen aka verhuizing, opleiding, lerarengraad, renovatie; zei mijn lijf: tot hier en niet verder. Die gedwongen pauze werd een reset.

Ik maakte een reis naar Sumatra. Ik dacht dat ik ging om te leren, maar ik kwam terug als leraar. In 2025 behaalde ik mijn gradatie, organiseerde ik seminars, sprak ik op verschillende plekken, en werkte ik verder aan wat ik al jaren doe: verhalen zichtbaar maken. Ik leerde bewegen, delen, en vertragen. 2026 komt eraan. Nog meer wortels, nog meer vleugels.

Het begon met een ticket. Een enkele reis, gekocht op een middag waarop ik wakker werd met het gevoel dat blijven in Nederland geen optie meer was. Ik had genoeg geld voor een paar weken, een camera die zwaarder woog dan ik had verwacht, en een hoofd vol ideeën over wat vrijheid betekende. In 2009 stapte ik op het vliegtuig naar New York. Niet omdat ik precies wist waarheen, maar omdat iets in me fluisterde: ga . Ik zou pas maanden later terugkeren. Ik kwam terecht in Queens,

Er zijn momenten waarop je lichaam iets begrijpt dat je hoofd nog niet kan volgen. Dat had ik daar, in Bukittinggi, West-Sumatra. Een plek waar de lucht zwaarder ademt, waar de bergen oud lijken te fluisteren en de mist niet alleen de ochtend bedekt, maar ook iets in jezelf. Voor me stond Pak Sofyan Nadar ; grootmeester in de stijl Aliran Harimau Singgalang , de tijger van de berg Singgalang. Hij bewoog zoals alleen iemand beweegt die niets meer hoeft te bewijzen. Zijn blik w

Na een roerige tijd in mijn leven vond ik iets wat ik niet zocht, maar kennelijk nodig had: stilte in beweging. Pencak Silat kwam niet als hobby of sport, maar als een vorm van thuiskomen. De eerste lessen bij Stephen Ghazi in Rotterdam veranderden mijn manier van kijken, voelen en ademen. Stephen is niet zomaar een leraar; hij is een gids in discipline en overgave. In zijn dojo leerde ik niet alleen trappen, draaien of verdedigen; ik leerde luisteren. The Old School, prive t

Soms wordt leiderschap geboren in de ruimte tussen twee woorden. Ik herinner me een middag op de Molukken, zittend in een kring van kunstenaars en muzikanten. We spraken over erfgoed niet als iets achter glas, maar als iets levends. Iemand zei: "Wij zijn niet het verleden. Wij zijn wat het verleden met zich meebrengt." Die zin bleef hangen. Akar Sayap betekent “wortels en vleugels” woorden uit de taal die ik van mijn moeder leerde. Voor mij gaat het over evenwicht: geworteld

In een wereld die steeds sneller lijkt te draaien, brengt niet de snelheid ons verder. Maar alle stille momenten daartussen. Ik zag het vaak. Voor de klas, tussen jongeren met hun eigen verhalen, verlangens, dromen. Ze luisterden. Soms met tegenzin. Soms met open ogen. Totdat één verhaal iets raakte. Dan gebeurde het. Die kleine verschuiving van binnen. Daar begint verandering. Ik zie het nog steeds dagelijks in mijn werk. We denken vaak dat ontwikkeling iets is dat we moeten