Mijn pad in Martial Arts

Na een roerige tijd in mijn leven vond ik iets wat ik niet zocht, maar kennelijk nodig had: stilte in beweging. Pencak Silat kwam niet als hobby of sport, maar als een vorm van thuiskomen. De eerste lessen bij Stephen Ghazi in Rotterdam veranderden mijn manier van kijken, voelen en ademen. Stephen is niet zomaar een leraar; hij is een gids in discipline en overgave. In zijn dojo leerde ik niet alleen trappen, draaien of verdedigen; ik leerde luisteren.

The Old School, prive training van meester Stephen Ghazi - Rotterdam

Luisteren naar mijn lichaam. Naar de ruimte tussen actie en reactie.Naar dat ene moment waarin alles klopt, en er niets meer gezegd hoeft te worden. Later reisde ik naar Sumatra, om te leren van een van Stephens meesters: Pak Sofyan Nadar. Daar, tussen de bergen en de vochtige lucht, voelde ik wat het betekent om onderdeel te zijn van een eeuwenoude lijn. Elke beweging droeg een verhaal. Elke les was tegelijk training én gebed. Pencak Silat bleek niet iets wat je doet; het is iets wat je leeft.

Het is mij inmiddels gelukt om Pak Sofyan Nadar naar Nederland te krijgen voor een serie seminars eind november 2025, in samenwerking met de Nederlandse Pencak Silat Federatie (NPSF). Dat wordt een bijzonder moment; niet alleen voor Akar Sayap, maar voor iedereen die Pencak Silat ziet als meer dan techniek. Het is een uitnodiging tot verbinding, tussen Nederland en Indonesië, tussen lichaam en bewustzijn, tussen wortels en vleugels.

Na de privé training met grootmeester Pak Haji Sofyan Nadar in Sumatra

Tegelijkertijd verdiep ik mijn pad verder in de leergang Systemic Martial Arts bij Hilbrand Westra aan de School voor Systemisch Bewustzijn. Daar leer ik hoe beweging, energie en systemen elkaar raken. Hoe alles wat vastzit, los kan komen door aandacht; in lichaam én geest. Een leven lang leren, geldt ook voor mij. Ik haal iedere keer weer nieuwe inzichten op tijdens deze waardevolle leergang.

Martial Arts heeft mij geleerd wat leiderschap werkelijk betekent: niet harder slaan, maar dieper luisteren. Niet winnen, maar aanwezig zijn. Niet streven naar controle, maar ruimte geven aan wat er is. Ik train, ik leer, ik luister.

En ergens tussen grond en adem, tussen slag en stilte, ontstaat iets nieuws; iets dat ik graag wil doorgeven.