Na 15 jaar

De Boulevard St. Germain ligt breed en druk voor me. Ik neem een afslag, dan nog een. In de steegjes wordt het stiller. Hier ligt het leven dat je mist als je op de grote weg blijft. Ik heb een camera in mijn hand. De eerste keer in vijftien jaar. 50 mm 1.4. Zou ik het nog kunnen? Waar twijfel ik aan? Het maakproces. Stop! Gewoon aan de slag. Heb dat altijd gedaan.

Mijn lijf weet nog hoe het moet. De afstand tot iemand, het moment waarop ik druk, de pas naar voren in plaats van zoomen. Ik sta dichtbij. Dat deed ik vroeger ook. Maar toen isoleerde ik mensen. Zwart-wit, strak op het gezicht. De oude man met de muts. De jongen met de sjaal. Ik haalde ze uit hun omgeving. Het ging om hun blik, verder niets. De kick. De kick. Echt, de kick.

Nu zie ik iets anders. De twee vriendinnen die lachend voorbijlopen, de etalages achter hen. De vrouw in de bordeauxrode jas, de koplampen van een auto in haar rug. Ik fotografeer ze nog steeds van dichtbij, maar het kader is breder geworden. De mens zit in de scène. Het portret is onderdeel van een groter geheel. Vijftien jaar geleden legde ik iemand vast. Nu leg ik een moment vast waar iemand deel van is.

New York (VS) - 2010

Dat verschil zegt iets over hoe ik ben veranderd. En ik heb er echt over na moeten denken toen ik de foto's op mijn computer opende. Ik merk het ook in het museum, als ik mensen coach, als ik op een podium sta. Ik gebruik mijn ervaring om anderen te helpen. Ik maak via hen. Dat is mooi werk en ik doe het graag. Maar in Parijs, in die steegjes, met die camera, gebeurde iets anders. Ik stond er zelf weer in. Niet als begeleider, niet als verteller achteraf. Als maker. De kick. De kick. Echt, de kick.

Ik deelde een paar beelden op Instagram. De reacties kwamen snel. Mensen die ik ken, mensen die mijn werk al jaren volgen. Het deed me goed. Gezien worden door je eigen kring is fijn. Maar ik schrijf dit ook voor wie mij nog niet kent. Voor wie herkent wat het betekent om iets op te pakken dat je lang hebt laten liggen. En te merken dat het er nog is. Dat je handen het nog weten. Dat je ogen nog steeds zo kijken. Het makersproces. Daar zit iets in wat ik was kwijtgeraakt. De camera bracht het terug.